Ante os feitos acontecidos coa publicación, no Facebook “CONSOLIDACIÖN XA “, dun escrito que se lle atribúe a CCOO, esta Sección Sindical quere facer as seguintes consideracións:
1.- Un grupo autodenominado colectivo de contratados remítelle en data …… , un escrito ao Secretario Xeral da Confederación Sindical de CCOO poñendo no seu coñecemento a posición da Sección Sindical de CCOO na CRTVG respecto da OEP. Esta Sección Sindical elabóralle a Ignacio Fernández Tojo, un resumo histórico da CRTVG para a súa mellor comprensión da situación actual.
2.- No Facebook de CONSOLIDACIÓN XA está publicado un escrito que se lle atribúe maliciosamente a CCOO.
3.- O escrito publicado é falso, manipulado en interese propio eliminando o que non lles interesa, e que pretende enganar ao conxunto dos traballadores e traballadoras.
4.- O escrito que se pública da indicios dun acceso ilegal á información, á comunicación e aos soportes de información desta Sección Sindical.
A gravidade deste feito ten dúas vertentes, por unha banda a manipulación que se quere facer dos traballadores, o que nos leva á publicación do documento ao que parece facer referencia o publicado no Facebook e pola outra a tomar medidas xudiciais ante un feito delictivo de acceso ilegal ao soporte informático da S.S. de CCOO.
Estas practicas que se evidencian no ámbito da empresa obríganos a esixirlle a dirección da CRTVG que se abra unha investigación co fin de esclarecer este feito e evitar que o dereito das organizacións sindicais e a intimidade das comunicacións dos traballadores e traballadoras da CRTVG queden salvagardadas da actividade delictiva de estes individuos e individuas.
Por ultimo parece evidente que un dos obxectivos é desprestixiar á Sección Sindical de CCOO e introducir unha división na Representación Sindical, poñendo como actual unha opinión, acerca doutro sindicato, que esta Sección Sindical tivo no pasado e que, actualmente, por méritos dos seus actuais representantes tense modificado, na consideración de que na actualidade exercen a representación sindical en defensa do conxunto dos traballadores e traballadoras.
O documento remitido por esta Sección Sindical ao Secretario Xeral da Confederación Sindical de CCOO para infórmalle da situación na CRTVG, que inicialmente estaba destinado ao manexo interno do Sindicato, vémonos na obriga de publicalo integramente na paxina web da sección sindical, para a súa comparación co publicado no Facebook de CONSOLIDACION XA .
Santiago, 26 abril de 2010
Acceso o docemunto
http://www.mediafire.com/?f4mjldzzjwm
martes, 27 de abril de 2010
28 de Abril. Día Internacional de la Salud y la Seguridad en el Trabajo
Con motivo del Día Internacional de la Seguridad y la Salud en el Trabajo, que este año se celebra bajo el lema "Con sindicatos el trabajo es más seguro", en CCOO denunciamos la indefensión de los trabajadores de nuestro país, y exigimos al Gobierno que tome medidas en este delicado asunto en el que está en juego la salud de millones de personas. Estamos hablando de que quince años después de la aprobación de la Ley de Prevención de Riesgos Laborales, una de cada cuatro empresas en España sigue ajena a sus obligaciones preventivas básicas, según los datos de la VI Encuesta Nacional de Condiciones de Trabajo realizada por el INSHT.
Estas deficiencias en materia de salud son aberrantes dentro de la profesión periodística, donde abundan las dolencias de espalda por problemas posturales o las tendinitis por el uso continuado del ordenador. Pero lo más preocupante para CCOO es que están proliferando patologías derivadas de la organización del trabajo, afecciones vinculadas a aspectos psicosociales que tienen como origen las precarias condiciones de trabajo que están soportando. Dolencias como el estrés o la depresión se están volviendo endémicas en este gremio, debido a los recortes drásticos que están experimentando las plantillas de los medios de comunicación. Los trabajadores y trabajadoras se ven abocados a afrontar más trabajo, en condiciones insostenibles, y con el temor permanente a perder su puesto de trabajo. La presión que además ejerce la dirección de estas empresas para eliminar derechos sociales consolidados en pro de obtener más beneficios económicos, están contribuyendo a esta nueva realidad. Por eso, desde CCOO entendemos que urge finalizar con esta situación, incorporando evaluaciones de riesgos psicosociales en estas empresas como mecanismo preventivo y de detección de lo que está convirtiéndose en un serio problema de salud laboral.
A estas dolencias se suman otras ligadas al ejercicio periodístico cotidiano como las lesiones musculo-esqueléticas que sufren los fotógrafos por cargar a diario con su equipo o las relacionadas con la exposición prolongada ante un ordenador. Los periodistas de CCOO nos encontramos inmersos en una lucha dura por mantener nuestras condiciones laborales y no olvidamos que el cumplimiento de la normativa de prevención de riegos laborales es irrenunciable y que de lo contrario tendremos que denunciarlo en los organismos correspondientes.
El 28 de abril es un día para el recuerdo y para la reivindicación
Porque la vida y la salud son lo más preciado que poseemos y no lo podemos perder en el trabajo
Estas deficiencias en materia de salud son aberrantes dentro de la profesión periodística, donde abundan las dolencias de espalda por problemas posturales o las tendinitis por el uso continuado del ordenador. Pero lo más preocupante para CCOO es que están proliferando patologías derivadas de la organización del trabajo, afecciones vinculadas a aspectos psicosociales que tienen como origen las precarias condiciones de trabajo que están soportando. Dolencias como el estrés o la depresión se están volviendo endémicas en este gremio, debido a los recortes drásticos que están experimentando las plantillas de los medios de comunicación. Los trabajadores y trabajadoras se ven abocados a afrontar más trabajo, en condiciones insostenibles, y con el temor permanente a perder su puesto de trabajo. La presión que además ejerce la dirección de estas empresas para eliminar derechos sociales consolidados en pro de obtener más beneficios económicos, están contribuyendo a esta nueva realidad. Por eso, desde CCOO entendemos que urge finalizar con esta situación, incorporando evaluaciones de riesgos psicosociales en estas empresas como mecanismo preventivo y de detección de lo que está convirtiéndose en un serio problema de salud laboral.
A estas dolencias se suman otras ligadas al ejercicio periodístico cotidiano como las lesiones musculo-esqueléticas que sufren los fotógrafos por cargar a diario con su equipo o las relacionadas con la exposición prolongada ante un ordenador. Los periodistas de CCOO nos encontramos inmersos en una lucha dura por mantener nuestras condiciones laborales y no olvidamos que el cumplimiento de la normativa de prevención de riegos laborales es irrenunciable y que de lo contrario tendremos que denunciarlo en los organismos correspondientes.
El 28 de abril es un día para el recuerdo y para la reivindicación
Porque la vida y la salud son lo más preciado que poseemos y no lo podemos perder en el trabajo
xoves, 15 de abril de 2010
A COMISION DE FORMACIÓN HOXE

A Comisión de Formación leva dous meses discutindo o Plan de Formación da CRTVG para este ano 2010. CCOO non acepta a rebaixa real de case o 70% do presuposto en relación co do ano 2009. Cremos que a actual dirección da nosa Empresa non aposta pola formación dos seus traballadores, xa que ese é o reflexo do plan que ten para a CRTVG. Estamos volvendo ao tipo de formación que existía na Casa anos atrás. Ou sexa, que imos quedar sen formación.
Aínda que a Comisión estea paralizada pola actitude da Empresa, chegamos ao acordo de que se realicen aqueles cursos que poidan axudar na formación dos traballadores e traballadoras que se van presentar á OPE.
A situación está nun momento complicado despois de rebaixar a Empresa o presuposto de formación para a CRTVG de 146.000 a 60.000 euros, aínda que en realidade a Comisión só pode dispoñer de 25.000 euros para este ano, pois 35.000 son para pagar parte da formación xa comprometida en 2009. A Empresa comunicounos unha redución de 45.000 euros no mes de novembro pasado, cando xa estaba gastado o 80% do presuposto. E agora a Empresa quere que gastemos 6000 euros nun curso de “posta en marcha dunha mesa de mesturas”. Este tipo de cursos facturouse sempre ao departamento de compras, pois negóciase cos provedores no momento de adquirir o material novo.
Hai un mes solicitámoslle á Empresa un traspaso da partida destinada á formación de bolsas FEUGA e outras prácticas de estudos para a formación dos traballadores e traballadoras da CRTVG e das súas sociedades. A empresa destina moito máis presuposto á formación desas persoas que probablemente acaben desenvolvendo o seu traballo profesional noutras empresas que á formación dos traballadores e traballadoras da Casa.
A Dirección ofreceunos un cambio de 5.000 euros, cantidade que nos pareceu insuficiente. Esta proposta levaríanos a realizar dez cursos para toda a Empresa e elimináronse as clases de idiomas nos diferentes centros, suplindo estes con dous grupos de idiomas para impartir as clase nas instalacións da CRTVG.
Desde a representación sindical cremos que nunha empresa coma a nosa, apostar pola formación continuada dos traballadores e traballadoras é apostar pola Empresa, apostar para que a CRTVG estea sempre na primeira liña. Unha empresa que depende da tecnoloxía e novos avances. Ademais encontrámonos nun momento de cambios vertixinosos no mundo televisivo ; TDT, HD, DIXITALIZACIÓN, etc. Quen non aposta pola formación só pretende que a Empresa quede atrasada e perdamos o compás da tecnoloxía e do futuro. Aínda que, probablemente, esa sexa a folla de ruta do actual goberno da Xunta de Galicia, dos Secretario Xeral de Comunicación e da dirección da CRTVG.
O Comité Interempresas acordou solicitar que o presuposto de Formación para a CRTVG sexa o mesmo ca o ano pasado. E mentres non ocorra isto, non lle daremos a nosa conformidade ao Plan de Formación de 2010.
Agardamos que a Empresa recapacite. Nos seguiremos defendendo que a CRTVG teña a formación axeitada para o desenvolvemento profesional dos seus traballadores e traballadoras.
FITO FERREIRO SEOANE
Representante de CCOO na Comisión de Formación da CRTVG.
martes, 9 de marzo de 2010
La Secretaría de la Mujer de la FSC-CCOO denuncia el escaso cumplimiento de la Ley para la igualdad efectiva de mujeres y hombres
Para el sindicato, las Administraciones Públicas son el peor ejemplo de la no aplicación de la normativa sobre igualdad

Con motivo del 8 de marzo, la Secretaría de la Mujer de la Federación de Servicios a la Ciudadanía (FSC) de CCOO denuncia la falta de compromiso con la Ley Orgánica 3/2007 para la igualdad efectiva de mujeres y hombres y, sobre todo, el escaso cumplimiento del artículo 45 relativo a la elaboración y aplicación de los Planes de Igualdad.
El sindicato crítica que algunas empresas de más de 250 personas en plantilla no han comenzado a realizar los Planes de Igualdad; otras, directamente intentan imponerlos sin negociar, y son las menos las que lo han negociado con la parte sindical. Pero, el peor ejemplo no está en las empresas sino en las Administraciones Públicas, estatal, autonómica y local, en donde esos planes brillan por su ausencia.
Los Planes de Igualdad marcan un mínimo en la negociación colectiva desde la perspectiva de género estableciendo cuestiones importantes relativas al acceso al empleo, las retribuciones, la promoción, la carrera profesional, la salud laboral, la formación, la corresponsabilidad o el acoso sexual.
Como ejemplo de la escasa repercusión que ha tenido la negociación de los Planes de Igualdad sirven dos entidades públicas del sector de medios de comunicación: la Corporación RTVE y la Agencia EFE. Ninguna de ellas, mencionadas en el Titulo III de la ley como empresas que deben comprometerse en el conocimiento y difusión del principio de igualdad, ha puesto en marcha su propio Plan de Igualdad.
En cuanto a las Administraciones Públicas, son las grandes escurridizas en cuanto al cumplimiento de la legalidad. El Estatuto Básico del Empleado Público obliga a todas las administraciones a negociar Planes de Igualdad, pero son escasas las que lo han trasladado a la parte social para su negociación y más las que lo han intentando imponer por Decreto.
En el año 2011 deberá realizarse la revisión de los Planes de Igualdad. La FSC-CCOO, a pesar de los obstáculos que sabe que encontrará, realizará el seguimiento de las conclusiones a las que tenga acceso sobre los planes de las empresas y administraciones que atañen a esta Federación.
También, en cumplimiento de la Disposición adicional décimo primera de la ley, la Federación de Servicios a la Ciudadanía hará especial hincapié en que en la negociación colectiva se introduzcan cláusulas de acción positiva que reviertan en las áreas necesarias y permitan reducir las desigualdades existentes en el ámbito laboral.

Con motivo del 8 de marzo, la Secretaría de la Mujer de la Federación de Servicios a la Ciudadanía (FSC) de CCOO denuncia la falta de compromiso con la Ley Orgánica 3/2007 para la igualdad efectiva de mujeres y hombres y, sobre todo, el escaso cumplimiento del artículo 45 relativo a la elaboración y aplicación de los Planes de Igualdad.
El sindicato crítica que algunas empresas de más de 250 personas en plantilla no han comenzado a realizar los Planes de Igualdad; otras, directamente intentan imponerlos sin negociar, y son las menos las que lo han negociado con la parte sindical. Pero, el peor ejemplo no está en las empresas sino en las Administraciones Públicas, estatal, autonómica y local, en donde esos planes brillan por su ausencia.
Los Planes de Igualdad marcan un mínimo en la negociación colectiva desde la perspectiva de género estableciendo cuestiones importantes relativas al acceso al empleo, las retribuciones, la promoción, la carrera profesional, la salud laboral, la formación, la corresponsabilidad o el acoso sexual.
Como ejemplo de la escasa repercusión que ha tenido la negociación de los Planes de Igualdad sirven dos entidades públicas del sector de medios de comunicación: la Corporación RTVE y la Agencia EFE. Ninguna de ellas, mencionadas en el Titulo III de la ley como empresas que deben comprometerse en el conocimiento y difusión del principio de igualdad, ha puesto en marcha su propio Plan de Igualdad.
En cuanto a las Administraciones Públicas, son las grandes escurridizas en cuanto al cumplimiento de la legalidad. El Estatuto Básico del Empleado Público obliga a todas las administraciones a negociar Planes de Igualdad, pero son escasas las que lo han trasladado a la parte social para su negociación y más las que lo han intentando imponer por Decreto.
En el año 2011 deberá realizarse la revisión de los Planes de Igualdad. La FSC-CCOO, a pesar de los obstáculos que sabe que encontrará, realizará el seguimiento de las conclusiones a las que tenga acceso sobre los planes de las empresas y administraciones que atañen a esta Federación.
También, en cumplimiento de la Disposición adicional décimo primera de la ley, la Federación de Servicios a la Ciudadanía hará especial hincapié en que en la negociación colectiva se introduzcan cláusulas de acción positiva que reviertan en las áreas necesarias y permitan reducir las desigualdades existentes en el ámbito laboral.
luns, 15 de febreiro de 2010
NO A ESTA LEY AUDIOVISUAL!!!!




Ante la tramitación en el Senado de la Ley General de Comunicación Audiovisual queremos denunciar que la Ley que se esta tramitando responde más a intereses de las grandes empresas de Comunicación en vez de desarrollar normativamente el ejercicio del derecho a la comunicación audiovisual, observando todos los factores necesarios, como la garantía y promoción del servició público, la calidad en el empleo y los derechos laborales, y la pluralidad informativo así como el acceso y la participación social a los medios audiovisuales.
Esta ley sigue el mismo camino que las ultimas medidas en materia audiovisual realizadas por el Gobierno retirada de la financiación por publicidad de RTVE, fusión de las televisiones privadas, TDT de pago,… Se trata de leyes que se han desarrollado con prisas, sin debate, de espaldas a la ciudadanía y sin contar con los agentes sociales, solo dando respuesta a los intereses de UTECA
El proyecto de ley que se está tramitando pone en riesgo la viabilidad del sector audiovisual, el texto elimina el concepto de servicio público para los prestadores privados exonerándolos de las obligaciones y responsabilidades a pesar de que se benefician del uso de un recurso común como es el espectro radio-eléctrico.
Con esta desregulación del sector se pone en el disparadero miles de puestos de trabajo ante la tendencia a la subcontratación y precarización del empleo, que también se derogan el Estatuto de la Radio y Televisión Pública y la Ley del Tercer Canal, abriéndose la posibilidad de que la gestión del servicio publico de comunicación audiovisual pueda cederse a terceros permitiéndose la privatización total o parcial de la organización, producción y emisión de los canales públicos de nueva creación.
Se ponen impedimentos al desarrollo de las emisoras comunitarias y no se garantiza su existencia además de que el contenido del proyecto de Ley no se destina al interés general y al desarrollo de derechos fundamentales como la libertad de expresión y el derecho a recibir una información plural. Más bien reduce la figura del ciudadano a la de consumir de los medios de comunicación.
Por estos motivos, conscientes de que el actual Proyecto de Ley responde a los intereses de las grandes empresas del sector de la comunicación y no al interés general proponemos una Ley Audiovisual que sea fruto de un verdadero debate y contenga las siguientes propuestas:
• Medidas para garantizar la pluraridad en los medios y obligaciones destinadas a
los operadores privados para que cuenten con una programacion de calidad que atienda al interes general, un porcentaje de produccion propia.
• Medidas para el matenimiento del empleo estable y de calidad, el cumplimiento de los compromisos de contratación por parte de los medios privados, impidiendo la subcontratación y precarización del trabajo.
• Garantías para el futuro y la viabilidad de RTVE y de sus centros territoriales,evitando aprovechar la carencia de recursos actuales para externalizar la produción.
• Medidas para impedir la privatización total o parcial de las radiotelevisións autonómicas
• La existencia de Consejos informativos y estatutos de redacción, para garantizar una información independiente y de calidad.
• El fomento de la participación ciudadana en los medios de comunicación, garantizando el derecho de acceso en los medios o medidas que garanticen la viabilidad de las emisoras comunitarias
• El desarrollo del derecho a la diversidad lingüística incorporando porcentajes de programacion en galego, euskera y catalán en sus respectivos territorios
• Un regulación que de estabilidad al sector audiovisual y que garantice un servicio a la ciudadania.
De nosotros y nosotras depende que todavía se pueda cambiar a mejor el contenido de esta ley, por eso realizamos un llamamiento a los trabajadores y trabajadoras de las empresas del sector audiovisual, a las organizaciones sociales de la comunicación y a la ciudadania a que se movilice y participe en la concentración del 9 de febrero de 2010 a las 12:00 ante el Senado.
FSC-CCOO (Sector Medios de comunicación, Arte, Cultura y Deporte)
ReMC (Red de Medios Comunitarios)
COMITE INTEREMPRESTAS DE CRTVG
COMITE DE EMPRESA TV3
COMITE INTERCENTROS RTVA
COMITE INTERGRUPO SOGECABLE
SECCIONES SINDICALES DE CCOO Y CGT EN RTVE
SECCIONES SINDICALES DE CCOO Y CGT EN RTVM
SECCIONES SINDICALES DE CCOO Y CGT EN RTVV
SECCIONES SINDICALES DE CCOO Y CGT EN TELECINCO
SECCIÓN SINDICAL DE CCOO EN ATENTA 3 TV
SECCIÓN SINDICAL DE CCOO EN RTVC
SECCIÓN SINDICAL DE CLM TV
SECCIÓN SINDICAL DE CCOO DE RTRM
SECCIÓN SINDICAL DE CCOO DE COPE
SECCIÓN SINDICAL DE CCOO DE ONDA CERA
SECCIÓN SINDICAL DE CCOO DE SER
SECCIÓN SINDICAL DE CCOO DE CTV
SECCIÓN SINDICAL DE CCOO VOZ AUDIOVISUAL
SECCIÓN SINDICAL DE CGT DE IB3
SECCIÓN SINDICAL DE DE CGT DE ATLAS
mércores, 16 de decembro de 2009
A DERROGACIÓN DA LEI DA TERCEIRA CANLE DEIXA SEN GARANTÍAS A TITULARIDADE E A XESTIÓN PÚBLICA DAS TELEVISIÓNS AUTONÓMICAS
O Sector de Medios de Comunicación de CC OO manifesta a súa preocupación polo proxecto de lei audiovisual, como vén facendo desde o pasado mes de xullo cando coñeceu o anteproxecto
CC OO considera que o Executivo «despezou» o proxecto, desvirtuando a proposta inicial e deixándoo nun «proxecto de mínimos», e que non contou cos axentes sociais. Así mesmo, afirma que o texto supón unha completa desregulación do sector, que non garante o emprego nin o desenvolvemento do sector nun modelo de economía sostible.
O proxecto de lei derroga toda a lexislación vixente do sector audiovisual e, aínda que CC OO considera que todas esas normativas requirían unha ordenación, o texto aprobado supón unha desregulación e non unha ordenación do sector.
Para o Sector de Medios de Comunicación de CC OO, o proxecto non define o modelo de produción audiovisual na España do século xxi, «é meramente unha concesión para que os operadores fortes fagan o que queiran sen control ningún. Con este texto ábrese a posibilidade de que proliferen compañías dedicadas a emitir o que contratan a pequenas produtoras. Unha lexislación desta magnitude debería potenciar a produción propia interna, para evitar a precarización do traballo en todas as empresas audiovisuais. A destrución do sector supón a perda das conquistas da negociación colectiva, que moitos traballadores e traballadoras dos medios están padecendo pola falta de regulación e de control».
O proxecto, de chegar a ser lei, derrogará o Estatuto da Radio e a Televisión e a lei da terceira canle, que ata o de agora garantiron a titularidade e a xestión pública dos entes de radio e televisión propiedade das comunidades autónomas.
A razón de ser é a prestación dun servizo público e a garantía da pluralidade informativa, valor protexido pola Constitución. Isto podería ser unha fraude política, destinar un importante esforzo económico, tecnolóxico e de formación de profesionais para, ao cabo, poñer ao dispor de intereses privados os entes constituídos con ese esforzo público.
CC OO segue apostando por un modelo que informe, entreteña, eduque e constrúa identidade democrática, tanto nas radiotelevisións de titularidade estatal como nos operadores privados, desde o respecto e o cumprimento do marco normativo sectorial, laboral e social.
Por último, o sindicato afirma que espera que o Parlamento sexa permeable ás modificacións propostas polos axentes sociais e que se poida modificar substancialmente o proxecto.
10 de decembro 2009
CC OO considera que o Executivo «despezou» o proxecto, desvirtuando a proposta inicial e deixándoo nun «proxecto de mínimos», e que non contou cos axentes sociais. Así mesmo, afirma que o texto supón unha completa desregulación do sector, que non garante o emprego nin o desenvolvemento do sector nun modelo de economía sostible.
O proxecto de lei derroga toda a lexislación vixente do sector audiovisual e, aínda que CC OO considera que todas esas normativas requirían unha ordenación, o texto aprobado supón unha desregulación e non unha ordenación do sector.
Para o Sector de Medios de Comunicación de CC OO, o proxecto non define o modelo de produción audiovisual na España do século xxi, «é meramente unha concesión para que os operadores fortes fagan o que queiran sen control ningún. Con este texto ábrese a posibilidade de que proliferen compañías dedicadas a emitir o que contratan a pequenas produtoras. Unha lexislación desta magnitude debería potenciar a produción propia interna, para evitar a precarización do traballo en todas as empresas audiovisuais. A destrución do sector supón a perda das conquistas da negociación colectiva, que moitos traballadores e traballadoras dos medios están padecendo pola falta de regulación e de control».
O proxecto, de chegar a ser lei, derrogará o Estatuto da Radio e a Televisión e a lei da terceira canle, que ata o de agora garantiron a titularidade e a xestión pública dos entes de radio e televisión propiedade das comunidades autónomas.
A razón de ser é a prestación dun servizo público e a garantía da pluralidade informativa, valor protexido pola Constitución. Isto podería ser unha fraude política, destinar un importante esforzo económico, tecnolóxico e de formación de profesionais para, ao cabo, poñer ao dispor de intereses privados os entes constituídos con ese esforzo público.
CC OO segue apostando por un modelo que informe, entreteña, eduque e constrúa identidade democrática, tanto nas radiotelevisións de titularidade estatal como nos operadores privados, desde o respecto e o cumprimento do marco normativo sectorial, laboral e social.
Por último, o sindicato afirma que espera que o Parlamento sexa permeable ás modificacións propostas polos axentes sociais e que se poida modificar substancialmente o proxecto.
10 de decembro 2009
venres, 11 de decembro de 2009
MANIFESTO UGT E CCOO ANTE A MOBILIZACIÓN XERAL DO 12 DE DECEMBRO
UGT e CCOO convocamos os traballadores e traballadoras
a unha mobilización xeral o 12 de decembro, en Madrid,
para denunciar coa maior contundencia e responsabilidade
a situación pola que atravesan a economía e a negociación
colectiva, esixirlles ás organizacións empresariais un
cambio de actitude, aos poderes públicos –e en particular
ao Goberno– políticas máis ambiciosas para saír da crise,
e para comprometer a nosa participación nunha estratexia
negociada que poña todos os recursos dispoñibles ao
servizo da recuperación económica e o emprego.
Dende hai vinte meses sufrimos a que, previsiblemente,
será coñecida como a gran crise de principios do século
XXI, provocada polo afundimento deste sistema financeiro
internacional completamente desregulado e de cuxos
evidentes excesos ninguén se quixo ocupar, que arrastrou
a economía produtiva de todo o mundo á recesión e a
millóns de cidadáns e cidadás ao desemprego. A crueza
da situación é aínda maior en España ao coincidir a crise
global co esgotamento do modelo produtivo seguido nas
últimas décadas, e cuxos desequilibrios e debilidades
viñamos denunciando dende hai anos.
Resulta sorprendente que os que defenderon os postulados
máis radicais do liberalismo que nos levou a este fracaso
económico (un mercado sen regras, un sistema financeiro
sen control, un Estado raquítico, unha anémica protección
social, unha restrición obsesiva dos custos laborais)
pretendan convencernos de que a saída da crise pasa
por máis do mesmo: mesmo modelo de crecemento,
despedimento máis barato, mercado de traballo máis
desregulado, dereitos laborais desvalorizados, fin das
políticas públicas e volta ao capitalismo sen regras.
Non aceptamos unha desvalorización laboral, sexa cal
for a súa forma. Non aceptamos unha solución á crise
que supoña unha transferencia de rendas do traballo
a rendas do capital. Non aceptamos «vellas», simples
e fracasadas receitas que debiliten os recursos, os
dereitos, a protección ou as garantías dos traballadores
e traballadoras.
Porén, a convicción de que a economía española atravesa
por unha delicada situación, con preto de catro millóns de
persoas en paro e centos de miles en risco de exclusión
social, confírmanos en que desta non imos saír sen unha
implicación activa de toda a sociedade, comezando polos
seus principais actores: gobernos central e autonómicos,
patronal e sindicatos. Ninguén pode nin debe arriar en
banda.
Doce motivos para a mobilización do 12
Por todo isto, chamamos os traballadores e traballadoras
de todo o país a participaren na mobilización xeral de
Madrid do 12/12. Hai moitas razóns para participar.
Velaquí van doce:
1. Desbloquear a negociación colectiva de 2009 e
darlle cumprimento ao pactado. Recuperar o diálogo
social.
2. Negociar coas organizacións empresariais un acordo
plurianual que acometa a política salarial, o excedente
e os beneficios empresariais e o emprego, coa
finalidade de erradicar a temporalidade inxustificada
fomentando o mantemento e a recuperación do
emprego.
3. Consolidar e mellorar a protección por desemprego
e reorientar a actuación dos servizos públicos de
emprego e potenciar as políticas activas.
4. Reconsiderar o conxunto do sistema fiscal español
para facelo máis equitativo, progresivo e suficiente
para financiar as políticas que necesitamos.
5. Acometer novos programas de investimento público
en infraestruturas e transportes.
6. Acelerar a construción de centros educativos e
sanitarios públicos.
7. Desenvolver a aplicación da Lei da dependencia.
8. Revisar o funcionamento do sistema financeiro e
garantir que flúa o crédito ás familias e PEMES.
Incrementar as liñas de crédito do ICO.
9. Cambiar o patrón de crecemento. Avanzar cara a
unha base industrial sólida. Darlles prioridade aos
investimentos en I+D+I.
10. Crear un marco regulador da política enerxética
para asegurar a suficiencia, o aforro e a
sustentabilidade.
11. Mellorar o sistema educativo e, especialmente, a
formación profesional.
12. Reforzar a protección social. Fortalecer o sistema
público de pensións. A integración dos réximes
especiais no xeral da Seguridade Social: Réxime
especial agrario e Réxime especial de empregados
do fogar.
Ninguén debe aproveitar a crise para tirar vantaxe.
Non estamos dispostos a que os traballadores e
traballadoras vexan desvalorizados, cando non
suprimidos, os seus dereitos laborais. Non queremos
que os que provocaron a crise coas súas políticas de
mercado sen regras e economía especulativa dean
leccións agora de como saír dela. Reiteramos a nosa
disposición a participar dunha alternativa pactada, a
negociar un acordo no que todos fagamos o esforzo
que nos corresponde.
a unha mobilización xeral o 12 de decembro, en Madrid,
para denunciar coa maior contundencia e responsabilidade
a situación pola que atravesan a economía e a negociación
colectiva, esixirlles ás organizacións empresariais un
cambio de actitude, aos poderes públicos –e en particular
ao Goberno– políticas máis ambiciosas para saír da crise,
e para comprometer a nosa participación nunha estratexia
negociada que poña todos os recursos dispoñibles ao
servizo da recuperación económica e o emprego.
Dende hai vinte meses sufrimos a que, previsiblemente,
será coñecida como a gran crise de principios do século
XXI, provocada polo afundimento deste sistema financeiro
internacional completamente desregulado e de cuxos
evidentes excesos ninguén se quixo ocupar, que arrastrou
a economía produtiva de todo o mundo á recesión e a
millóns de cidadáns e cidadás ao desemprego. A crueza
da situación é aínda maior en España ao coincidir a crise
global co esgotamento do modelo produtivo seguido nas
últimas décadas, e cuxos desequilibrios e debilidades
viñamos denunciando dende hai anos.
Resulta sorprendente que os que defenderon os postulados
máis radicais do liberalismo que nos levou a este fracaso
económico (un mercado sen regras, un sistema financeiro
sen control, un Estado raquítico, unha anémica protección
social, unha restrición obsesiva dos custos laborais)
pretendan convencernos de que a saída da crise pasa
por máis do mesmo: mesmo modelo de crecemento,
despedimento máis barato, mercado de traballo máis
desregulado, dereitos laborais desvalorizados, fin das
políticas públicas e volta ao capitalismo sen regras.
Non aceptamos unha desvalorización laboral, sexa cal
for a súa forma. Non aceptamos unha solución á crise
que supoña unha transferencia de rendas do traballo
a rendas do capital. Non aceptamos «vellas», simples
e fracasadas receitas que debiliten os recursos, os
dereitos, a protección ou as garantías dos traballadores
e traballadoras.
Porén, a convicción de que a economía española atravesa
por unha delicada situación, con preto de catro millóns de
persoas en paro e centos de miles en risco de exclusión
social, confírmanos en que desta non imos saír sen unha
implicación activa de toda a sociedade, comezando polos
seus principais actores: gobernos central e autonómicos,
patronal e sindicatos. Ninguén pode nin debe arriar en
banda.
Doce motivos para a mobilización do 12
Por todo isto, chamamos os traballadores e traballadoras
de todo o país a participaren na mobilización xeral de
Madrid do 12/12. Hai moitas razóns para participar.
Velaquí van doce:
1. Desbloquear a negociación colectiva de 2009 e
darlle cumprimento ao pactado. Recuperar o diálogo
social.
2. Negociar coas organizacións empresariais un acordo
plurianual que acometa a política salarial, o excedente
e os beneficios empresariais e o emprego, coa
finalidade de erradicar a temporalidade inxustificada
fomentando o mantemento e a recuperación do
emprego.
3. Consolidar e mellorar a protección por desemprego
e reorientar a actuación dos servizos públicos de
emprego e potenciar as políticas activas.
4. Reconsiderar o conxunto do sistema fiscal español
para facelo máis equitativo, progresivo e suficiente
para financiar as políticas que necesitamos.
5. Acometer novos programas de investimento público
en infraestruturas e transportes.
6. Acelerar a construción de centros educativos e
sanitarios públicos.
7. Desenvolver a aplicación da Lei da dependencia.
8. Revisar o funcionamento do sistema financeiro e
garantir que flúa o crédito ás familias e PEMES.
Incrementar as liñas de crédito do ICO.
9. Cambiar o patrón de crecemento. Avanzar cara a
unha base industrial sólida. Darlles prioridade aos
investimentos en I+D+I.
10. Crear un marco regulador da política enerxética
para asegurar a suficiencia, o aforro e a
sustentabilidade.
11. Mellorar o sistema educativo e, especialmente, a
formación profesional.
12. Reforzar a protección social. Fortalecer o sistema
público de pensións. A integración dos réximes
especiais no xeral da Seguridade Social: Réxime
especial agrario e Réxime especial de empregados
do fogar.
Ninguén debe aproveitar a crise para tirar vantaxe.
Non estamos dispostos a que os traballadores e
traballadoras vexan desvalorizados, cando non
suprimidos, os seus dereitos laborais. Non queremos
que os que provocaron a crise coas súas políticas de
mercado sen regras e economía especulativa dean
leccións agora de como saír dela. Reiteramos a nosa
disposición a participar dunha alternativa pactada, a
negociar un acordo no que todos fagamos o esforzo
que nos corresponde.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)